เน็ทเวิร์ค (1976) รีวิวหนังคลาสสิกที่ด่าทีวีได้เจ็บแสบ

23 ต.ค. 2026

โปรแกรมหน้าเข้าฉาย 27 พฤศจิกายน 1976เข้าฉายแล้ว

ถ้าคุณคิดว่าสื่อสมัยนี้ปั่นกระแสกันหนักแล้ว ลองย้อนกลับไปดู เน็ทเวิร์ค (Network) หนังปี 1976 ที่พูดถึงการเอาความบ้าและความโกรธของผู้ประกาศข่าวมาเปลี่ยนเป็นเรตติ้งได้อย่างเฉียบคม หนังเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ภาพยนตร์คลาสสิก แต่เป็นกระจกส่องธุรกิจสื่อที่ยังร่วมสมัยอย่างน่าตกใจ

ชื่อต้นฉบับ	Network
ปีที่ฉาย	1976
แนว	หนังชีวิต
ความยาว	122 นาที
ผู้กำกับ	ซิดนีย์ ลูเมต
เรท	R
คะแนน TMDB	7.8/10 (2,153 โหวต)

ดู เน็ทเวิร์ค ได้ที่ไหน

Apple TV Store

Amazon Video

เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)

ฮาวเวิร์ด บีลล์ ผู้ประกาศข่าวช่อง UBS ที่กำลังจะถูกให้ออก ประกาศบนอากาศว่าจะฆ่าตัวตายในรายการถัดไป สร้างความตื่นตระหนกให้ทั้งสถานี แต่เมื่อเรตติ้งพุ่งสูงลิ่ว ไดอานา คริสเตนเซน หัวหน้าฝ่ายรายการที่กระหายเรตติ้ง ก็ตัดสินใจเปลี่ยนความบ้าของเขาให้กลายเป็นสินค้า หนังพาเราไปสำรวจเบื้องหลังวงการโทรทัศน์ที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน การทรยศ และการฉวยโอกาสจากความทุกข์ของคน

งานการแสดงและตัวละคร

ปีเตอร์ ฟินช์ ในบทฮาวเวิร์ด บีลล์ คือหัวใจของหนัง เขาถ่ายทอดความสิ้นหวังและความคลุ้มคลั่งได้อย่างน่าทึ่ง จนทำให้บทพูด “I’m as mad as hell…” กลายเป็นตำนาน ส่วน เฟย์ ดันอะเวย์ รับบทไดอานา ผู้หญิงที่ obsessed กับงานและเรตติ้งจนไร้ความรู้สึก แต่กลับเปราะบางอย่างน่าประหลาด วิลเลียม โฮลเดน ในบทแม็กซ์ ชูมาเกอร์ ผู้ประกาศรุ่นเก๋าที่ถูกบีบให้ออก ก็สร้างสมดุลทางอารมณ์ได้อย่างดี ขณะที่ โรเบิร์ต ดูวัล และ เน็ด บีตตี เสริมความเน่าเฟะขององค์กรได้อย่างสมบูรณ์

งานกำกับ ภาพ และดนตรี

ซิดนีย์ ลูเมต กำกับได้อย่างเฉียบขาดด้วยจังหวะที่กระชับ การตัดต่อสลับไปมาระหว่างฉากในห้องส่งและห้องประชุมสร้างความรู้สึกอึดอัดและเร่งเร้า ภาพยนตร์ถ่ายทอดบรรยากาศของนิวยอร์กยุค 70 ได้อย่างสมจริง ทั้งแสงสีและโทนเสียงที่ดูดิบและจริง ผสมผสานดนตรีประกอบที่ใช้อย่างประหยัด แต่เน้นเสียงพูดและความเงียบในจังหวะสำคัญได้อย่างชาญฉลาด

บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ

แม้เวลาจะผ่านมาเกือบ 50 ปี แต่ เน็ทเวิร์ค ยังคงเฉียบคมในการวิพากษ์สื่อที่เปลี่ยนความจริงให้เป็นละคร และเปลี่ยนความโกรธของประชาชนให้เป็นสินค้า หนังเตือนเราว่าเมื่อเรตติ้งกลายเป็นพระเจ้า จริยธรรมก็กลายเป็นแค่ตัวถ่วง ถึงแม้บางฉากจะดูยืดเยื้อไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วนี่คือบทเรียนที่คนทำงานสื่อและผู้ชมควรได้ดู